16 Mart 2024

Köklerinizi salacağınız toprak, aşktır

Köklerini bir toprağın içine salmadan, onunla bütünleşmeden hangi ağaç büyüyebilir ki? Bizlerin ihtiyaç duyduğu toprak aşktır arkadaşlar! Kökle toprak birleştikçe, birbirinden ayrılmaları imkânsız hale geldikçe yaşamın derin anlamına da ulaşabiliriz...

Hep söylerim ve bu söylediğime gerçekten de inanırım; "İnsanım, insanca olan hiçbir şey bana yabancı değildir!"

Homo sum; humani nihil a me alienum puto!

Terentius'un bu sözü bizim koca sakallı Karl Marx'ın da en çok sevdiği özdeyişlerden biriydi.

Kitabı, artık hiçbir aradığımı bulmama izin vermeyecek kadar karışmış kitaplığımda bulamadığım için kontrol edemedim, hafızam "1844 El Yazmaları'nda okumuştun" diyor.

Kartaca'da doğmuş, bir köle olarak Romalı senatör Lucanus'a satılmış, oyunlar yazmış Terentius'u da bu vesileyle rahmetle analım, dünyaya doyamadan, 25-35 yaşları arasında öldüğü tahmin ediliyor. Doğumu M.Ö. 194.

İnsanlara özgü şeyleri yargılamam diyorum ama insan ruhunun garabeti bazen beni de şaşırtmıyor dersem yalan olur.

Zaten Marxist ahlak anlayışı da böyle bazı durumlara şaşırmamıza engel değildir.

Çünkü insan doğasına uygun, onun özgür gelişiminin kapılarını açabilecek bir toplumsal hayat içinde yaşamıyoruz.

İnsan tabiatı, tek tek her bireyin doğasında bulunan, kişiden kişiye değişen soyut bir şey değildir; gerçekliği toplumsal ilişkilerden kaynaklanır, onun bütünüdür.

Bu kavramlara kafayı taktığım yıllarda bunları böyle bir gazetede yazmam da mümkün olamazdı.

O yıllarda böyle şeyler yazmak, komünizm propagandası yapmaktan 7.5 yılllığına hapsi boylamama yol açabilirdi.

Türkiye "dön baba dönelim, aynı yere gelelim" ülkesi.

TBMM çoğunluğu sağ olsun, artık 141-142 yok ama şimdi de "terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüt adına suç işlemek" diye nevzuhur bir suç var. Aman diyeyim, dikkatli olun!

Lafı uzattığımın farkındayım ama benim de böyle bir ruhsal sorunum var.

Konuşurken "evet, öyle" diye yanıtlayıp konuyu kapatabileceğim bir şeyi yazarak anlatmam bilgisayarın tuşlarının eskimesine yol açıyor.

Geçen gün Special Victim Unit'in yeni sezon bölümlerinden birinde, ilk kez duyduğum ve insanlara özgü olmakla birlikte yadırgadığım bir ruh durumuyla karşılaştım: Dendrofili!

O sarılanlar değil

Bu, ağaçlara karşı cinsel çekim duymak ile ilgili eğilimi tarif ediyor.

Ve hayır, Nazım Hikmet'in "yani sen elmayı seviyorsun diye / elmanın da seni sevmesi şart mı" diye tarif ettiği durumla hiç ilgisi yok.

Dendrofiller, doğa yürüyüşlerinde filan karşımıza çıkan ve huzur bulmak için ağaçlara sarılan insanlar gibi de değiller.

Bu arkadaşlar belirli bir ağaca âşık oluyorlar ve ona sarılarak cinsel tatmine ulaşıyorlar.

Kime ne zararı var derseniz, bence kimseye bir zararları yok. Ancak ağaçların da bir canı olduğuna, ruhları olduğuna inanıyorsanız, böyle bir ilişki için rızalarının sorulmuyor olmasından rahatsızlık duyabilirsiniz ki beni de esasen bu huzursuz eder: Bakalım ağaç da senin kadar bu işten zevk alıyor mu?

Bu yazıyı yazmaya karar vermeden önce ağaçlar ile olan ilişkimi gözden geçirdim. Hayır dendrofil değilim. Zaten biliyorsunuz, sıradan bir insanım, daha önce de yazmıştım; soğuk sarışınları daha çok beğeniyorum.

Ama yine de mesela Charlize Theron ya da Gwyneth Paltrow uğruna, bir dut ağacına bile kıyamam.

Dut ağacının ne kötülüğünü gördün de "dut ağacına bile" dedin diye merak edenler için söyleyeyim, bir kötülüğünü görmedim ama meyvelerinin olgunlaşma döneminde altında oturmayı da kimseye önermem.

Benim için özel birkaç ağaç var.

Bir tanesi Bodrum'da, bahçemde. Bahçeye getirdiğimiz gün, yol kenarında öylece yatan koca bir kütüktü.

Biz neyiz ki...

Şimdi gölgesinde bir koyun sürüsü uyur, 15 yılda o hale geldi. İri ve yağlı zeytinler veriyor. Bodrum'da uyandığımda sabah onu görmek yaşam enerjimi yükseltiyor. Dev gibi gövdesi bir heykel sanki; hayli yaşlı bir ağaç. Ziraat mühendisi kuzenim Ersel, 150-170 yaşında olduğunu tahmin etmişti.

O ağaca bakınca bir insanın kendisini çok önemsemesinin ve vazgeçilmez görmesinin ne kadar anlamsız olduğunu düşünürüm. Abdülhamit'i, iki dünya savaşını, meşrutiyeti, cumhuriyetin kuruluşunu bile görmüş bir ağaç bu! Recep Tayyip Erdoğan'ı da beni de geride bırakacağına eminim.

İkincisi çok narin bir bodur ağaç. Bir arkadaşım hediye etmişti; bir yabani elma.

Baharda çiçeklendiğinde zarif bir gelinlik giymiş genç bir kız gibi salınır. Onu epeydir görmedim, eski evimin bahçesinde kaldı. Ağaç bu; hadi gidiyoruz deyince gelemiyor.

Üçüncüsü ise her yıl bu vakitte varlığını sizlere de hatırlattığım bir manolya ağacı.

Bebek'te İnşirah Yokuşu'nun alt başındaki beyaz konağın bahçesinde yaşıyor.

O ağaca neden bu kadar bağlıyım ve neden her sene o eşsiz güzellikteki çiçeklerini açmasını heyecanla bekliyorum, yanıtını asla bulamadığım sorular bunlar.

Bir kadın olsaydı keşke, o zaman daha anlamlı bir ilişkimiz olurdu.

Baharın habercisi

Onunla bir şişe şarabı paylaşamam, ona yemek yapamam, ona hoşuna gidecek armağanlar veremem.

O da benim beklentilerimi karşılayamaz zaten.

Göğsüme yaslanıp uyuyamaz, kendimi iyi hissetmem için ne kadar yakışıklı, akıllı filan olduğumu söyleyemez vs.

Bu manolya cinsinin yaprakları kışın dökülür.

Bilimsel adı 'Magnolia liliflora'. 'Mulan manolyası' da deniliyor.

Baharın geldiğini her şeyden önce o pembe-beyaz çiçeklerin Bebek'teki ağacın her yanını basmasıyla anlarım.

Çiçeklerini açtığında yürüyüş rotamı biraz değiştirerek altından geçerim. Bazen sabah esintisi çiçeklerinin taç yapraklarını üzerime de döker, sevgiyle yıkanmış gibi hissederim kendimi.

Her bahar başlangıcında Bebek'teki bu anıtsal ağaç çiçeklendiğinde bunu yazarım.

Bu yazı onun için size yabancı gelmiyor.

Daha önce duymayanlar da gidip görsünler isterim.

Ben de tekrar tekrar görmeye doyamam.

Yalnız bir endişem var. Bu güzel ağaç bakım istiyor gibi geldi bana. Bazı dallarının budanması da lazım ama bu yıl için artık çok geç.

Radikal'de yazmıştım, bir keresinde o ağacın altından geçerken arabanın radyosunda İspanyolca bir şarkı çalıyordu: 'Yo Soy La Tierra De Tus Raices (Ben senin köklerinin toprağıyım)!

Fıkır fıkır bir Latin şarkısı. Rosana söylüyor, adı 'El Talisman'.

Aşkı bundan güzel tarif eden belki başka birçok şiir, şarkı sözü vardır ama benim için bu basit sözler sanki evrendeki her şeyi açıklıyor gibi.

İçinde bir kök beslemeyen toprak, toprak mıdır?

Tersinden de sorabiliriz. Köklerini bir toprağın içine salmadan, onunla bütünleşmeden hangi ağaç büyüyebilir ki?

Bizlerin ihtiyaç duyduğu toprak aşktır arkadaşlar!

Başlangıçta bizi sadece heyecanlandıran kişiyi içine alarak, büyütüp besleyebilecek bir toprak!

Kökle toprak birleştikçe, birbirinden ayrılmaları imkânsız hale geldikçe yaşamın derin anlamına da ulaşabiliyoruz.

Kök ve toprak olabilmeyi başardığımızda da güzel çiçekler açabiliyor dünyamızda.

İstanbul'daysanız mahallemize bekleriz, çiçekleri dökülmeden o güzelliği sizler de görün.


Mehmet Y. Yılmaz'ın bu yazısı, Oksijen gazetesinden alındı.

Mehmet Y. Yılmaz kimdir?

Mehmet Yakup Yılmaz, 1956 yılında Malatya'da doğdu. İlkokulu Antalya Devrim İlkokulu'nda, orta okul ve liseyi parasız yatılı olarak Denizli Lisesi'nde okuduktan sonra Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi İktisat ve Maliye Bölümü'nden 1977 yılında mezun oldu

Gazeteciliğe SBF öğrencisi iken 1975 yılında Ankara'da Mehmet Ali Kışlalı yönetimindeki Yankı Dergisi'nde başladı. Derginin Yazı İşleri Müdürlüğü görevini de bir süre yürüttü.

12 Eylül 1980 darbesi öncesinde Türk İş'e bağlı Yol İş Federasyonu ve YSE - İş sendikalarında basın müşaviri olarak görev yaptı, sendika gazete ve dergilerini yayınladı

Askerlik görevini Kara Harp Okulu'nda tamamladıktan sonra İstanbul Gelişim Yayınları'nda mesleğe döndü. Gelişim Yayınları'nda Erkekçe ve Bilim dergilerinin Genel Yayın Müdürü Yardımcılığı ve ardından Gelişim TV Dergisi Genel Yayın Yönetmenliği görevlerinde bulundu

1985 yılında Hürriyet'e geçti ve Hürriyet Dergi Grubu'nu kurdu. Tempo, Blue Jean, Playmen gibi dergileri yayınladı.

Daha sonra Dönemli Yayıncılık Genel Müdürlüğü görevine getirildi. Ercan Arıklı ile birlikte Dönemli Yayıncılık'ın 1 Numara Yayıncılık'a dönüşmesi sırasında Genel Müdürlük görevini üstlendi. Aktüel, Cosmopolitan, Penthouse, Oya gibi dergilerin kurucu genel yayın müdürü oldu. Bugüne kadar 30'u aşkın derginin kuruculuğunu yaptı.

1995 yılı başında Posta gazetesini yayınladı. Aynı yılın sonunda Fanatik gazetesini, 1996 yılı sonunda da Radikal gazetesini kurdu, genel yayın müdürlüğünü yürüttü.

2000 yılında Milliyet Gazetesi Genel Yayın Müdürlüğü görevine getirildi. Bu görevi 5,5 yıl sürdürdükten sonra Doğan Burda Dergi Grububu'nun CEO'luğu görevini üstlendi.

2005 yılından 2018 Eylül ayına kadar Hürriyet gazetesinde köşe yazarlığı yaptı. Ekim 2018'den itibaren T24'te yazmaya başladı.

Gazete köşe yazılarından derlenen "Kırmızıyı Seçtim, Aşk Mavinin Altındaydı", "Benden Selam Söyleyin Bütün Aşklarıma", "Aşktan Sonra Hayat Var Mı", "Şaşırma Duygumu Kaybettim, Hükümsüzdür" isimli kitapları yayımlandı. "Aşk Herşeyi Affeder mi" isimli uzun hikâyesi de kitap olarak yayınlandı. 

"Türkiye medyasında en çok yayın başlatan gazeteci" olan Mehmet Y. Yılmaz, güncel politik gelişmelerin yanı sıra, deneme tarzındaki yazıları ile futbol üzerine yaptığı yorumlarıyla da biliniyor.

Yazarın Diğer Yazıları

Kendini geliştiren kızlar ve gözü dışarıda hödükler!

Muhafazakâr kesimin bugünlerde yeni bir derdi var. Anlaşılan o ki, kendini yetiştirmiş genç kadınların karşısına onları hak edecek genç erkekler çıkarmakta zorlanıyorlar. Bu tabloda kadınların erkekleri yetersiz bulmasının yanı sıra erkeklerin gözünün seküler kadınlarda olması da etkili...

Biraz durup nefes almaya ne dersiniz?

Hayatımın sporu olabilecek bir şeyi keşfettim. "Space-out" denilen bu spor için hiçbir şey yapmamam yetiyor, zaten bu spor esasen hiçbir şey yapmamakla ilgili. Yaratıcısının, uzun çalışma saatleri açısından bir cehennem olan Güney Kore'den çıkması ise tesadüf değil...

Güneşin altında yeni bir şey yok

Kutsal kitaplardaki anlatılarda da günümüz dünyasında da her şey aynı zeminde cereyan ediyor: Kadınları etkilemek isteyen erkekler ve beğendiği tek bir erkeği kendisine bağlamak isteyen kadınlar! Bir erkek hayatta ne yapıyorsa, hep bir kadını etkilemek için yapıyor...